“life is like a box of chocolate, you never know what you’re gonna get!”

maaga akong nagising, kumain at nagbihis para pumunta ng Bureau of Immigration to pick up my boss’ passport. ang dinala ko lang eh ang celphone ko at ang wallet ko. natagalan pa akong sumakay ng PIER kasi nga namimili ako ng masasakyan… yun tipong wala masyadong sakay… kasi nga naman ang init ng panahon at ayoko makipagsiksikan. ilang jeep papuntang PIER na ang dumaan pero dinededma ko. hanggang sa natapat ako sa isang jeep na ala nga masyadong pasahero. habang papalapit sa QUIAPO eh isa-isang nagkakawalaan ang mga pasahero.
nang nasa tapat na ng QUIAPO CHURCH eh dalawa na lang kaming pasahero… ako at ang isang mamang naka-dilaw na nasa unahan. nang nasa foot na ng QUEZON BRIDGE eh me sumakay na tatlong lalaki. they look dirty pero ano naman ang i-eexpect mo sa isang public jeepney. inignore ko lang sila. nang nasa gitna na kami ng QUEZON BRIDGE, dinikitan ako nung isang lalaki at yung isang lalaki naman eh tinutukan na rin yung mamang naka-dilaw, samantalang yung isa naman eh nagsilbing look-out. eniweiz… sa TOTOO lang ha! hindi ako natakot or na-shock. ibinigay ko ang phone ko at ang wallet ko. buti naman at hinayaan niya akong kunin ang ID ko sa wallet at bente pesos. haiz. bumaba sila sa may riverside ng PASIG, kung saan eh wala naman talagang katau-tao knowing na 10am yun. ang aga nga namang holdapan PUCHA. amoy-rugby yung lalaki. rugby boy na chaka potah!
nang bumaba na ako sa tapat ng Immigration Office, saka ko napagtanto – PUSANG-GALA! ala na akong celphone. puro panghihinayang lang ang naramdaman ko… sayang naman talaga, ang mahal pa naman nun! hindi nga ako natakot dahil feeling ko hanggat hindi naman ako gumagawa ng eksena eh hindi naman ako gigripuhan nung paksyet na mama. hindi rin ako na-shock… EWAN ko nga ba? pero nalulungkot ako at nanghihinayang… haiz!
madaling-araw na ako umuuwi galing office pero kahit kailan hindi ako nakaranas ng pusang-galang holdap moment. ngayon na-experience ko na. napaka-pangit na experience nga naman. natuto na ako. kahapon lang eh naisipan ko nang gumawa ng isang napakalaking hakbang sa pagbabago… what a great way to start haha! eniweiz… magsimula na lang sa wala diba! so naiisip ko din kinakailangan bang lahat ng tao eh makaranas ng holdapan?
LESSONS:
1. wag sumakay sa kaloob-looban ng jeep – kung mag-isa ka lang dun ka mismo sa bukana para maamoy mo kung amoy-rugby ang papasok hahaha! at if ever na mukhang madungis or mukhang me binabalak na masama, madaling bumaba diba!
2. wag na wag ipamukha sa mga tao na may phone kang dala. iwasan ang pakikinig sa RADIO at pagtetext, kailangan kapag sa jeep ka sasakay kailangan TAGO ang lahat! naka-SILENT ang phone ha!
3. wag ilagay lahat ng pera sa wallet.
4. kung maganda ang unit ng phone mo – mas mabuting magdala ng dummy (phones na mga 200 lang like 3310) para kung me holdapan… ibigay agad ang punyetang dummy dahil hindi ka na nila hahanapan pa ng iba.
5. magdala ng baril (para tepok kagad ang mga paksyet na holdaper.
———-0———-0———-0———-
ISA PANG KA-EPALAN
i woke up earlier today because i need to go to the Bureau of Immigration to pick up the Passport of my boss. i was suppose to be there at 10am because that was the time written on the claim stub that i have. i didn’t bring my bag with me because i planned to go back home after i finish my business there. i just brought my mobile phone and my wallet. it was hard waiting for a jeepney ride at Lerma… actually i am very choosy on riding a jeepney. after 15 minutes of waiting for a “perfect” ride i’m on my way to PIER where the Bureau of Immigration is located.
then, when i was already at the foot of Quezon Bridge, 3 men got inside . i saw them and they look dirty but what can you expect on a public jeepney… i ignored them, after several minutes, the two of them shove themselves beside me, and declared a hold-up. SHIT! i can feel the silver knife pointing on my right side. i wasn’t scared or shocked! i never experienced a hold-up before… and this is my chance to experience it. WOW! the feeling is overwhelming haha! when they asked for “everything” that i have… i didn’t think twice… i gave it!
what do you want me to do? kick their ass… nah! my dream of being a superhero vanished right at that moment. maybe if i have some weapon to defend the life of my dear phone… maybe i fought for it. but like what i have said before, i didn’t bring my bag with me and i never thought of bringing any deadly weapon anyway. they got it! i wasn’t scared or shocked by the incident… i’m sad that i lost my dear phone… and i learned my lesson. case closed!





